od postanowienia Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt I.1. Co 3733/12 postanawia: 1. zmienić zaskarżone postanowienie w zakresie oddalenia skargi, co do pkt 2 i 3 postanowienia Komornika Sądowego w sprawie Km 104/10, które zostało oznaczone datą „2011-11-21” w ten sposób, że ustalone tam koszty na skutek zażalenia uczestnika postępowania na postanowienie Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 14 grudnia 2016 r., sygn. akt I Co 1355/16. p o s t a n a w i a: I. zmienić zaskarżone postanowienie ten sposób, że wniosek oddalić i zasądzić od wnioskodawcy na rzecz uczestnika postępowania 120 zł kosztów postępowania; II. Zażalenie do sądu drugiej instancji przysługuje na postanowienia sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie, a ponadto na postanowienia sądu pierwszej instancji i zarządzenia przewodniczącego, których przedmiotem jest: zwrot pozwu, odmowa odrzucenia pozwu, przekazanie sprawy sądowi równorzędnemu lub niższemu Vay Tiền Nhanh. Kamil B. wniósł o zasądzenie na jego rzecz od Izby Celnej w W. kwoty ponad 4,9 tys. zł. Sąd Rejonowy w W. obciążył stronę pozwaną kosztami procesu w całości, a szczegółowe ich wyliczenie pozostawił referendarzowi sądowemu. Orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania wydał asesor Sądu Rejonowego w W. Pozwany wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Sąd Okręgowy przy rozpoznawaniu zażalenia dostrzegł zagadnienie prawne budzące poważną wątpliwość, a mianowicie: „Czy od orzeczenia asesora sądowego, który w okresie przed powierzeniem obowiązków sędziego w trybie przewidzianym w art. 106i § 7 i 8 PrUSP – na podstawie art. 106i § 10 w zw. z art. 2 ust. 2a PrUSP wykonuje zadania z zakresu ochrony prawnej, inne niż wymiar sprawiedliwości wskazane w art. 2 § 2 PrUSP przysługuje na podstawie art. 394 § 1 KPC zażalenie do sądu II instancji czy też skarga, o której mowa w art. 39822 § 1 KPC?”. W uzasadnieniu wskazano, że zadania z zakresu wymiaru sprawiedliwości asesorzy sądowi mogą wykonywać dopiero po powierzeniu im pełnienia obowiązków sędziego w trybie przewidzianym w art. 106i § 7 i 8 PrUSP, czyli po uzyskaniu tzw. votum. Asesor sądowy do czasu upływu miesięcznego terminu na złożenie sprzeciwu przez Krajową Radę Sądownictwa albo uchylenia uchwały Krajowej Rady Sądownictwa wyrażającej sprzeciw, wykonuje wyłącznie zadania z zakresu ochrony prawnej, inne niż wymiar sprawiedliwości, które należą do obowiązków referendarzy sądowych i starszych referendarzy sądowych. Jak wskazano w uzasadnieniu pytania prawnego, ustawy procesowe nie uzależniły orzeczenia od rodzaju sprawy – z zakresu wymiaru sprawiedliwości i z zakresu ochrony prawnej, lecz od kryterium podmiotowego – orzeczenia referendarzy sądowych oraz orzeczenia sądu. W myśl art. 394 § 1 KPC na postanowienia sądu I instancji kończące postępowanie w sprawie oraz postanowienia wymienione w pkt 1–12 tego przepisu przysługuje zażalenie do sądu II instancji. Zgodnie zaś z art. 39822 § 1 KPC na orzeczenia referendarza sądowego, co do istoty sprawy, oraz na orzeczenia kończące postępowanie, jak również na orzeczenia, o których mowa w art. 394 § 1 pkt 1, 2, 4 i 5–9, przysługuje skarga, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Na gruncie ustaw procesowych nie ma miejsca na trzeci rodzaj orzeczenia. Zdaniem Sądu Okręgowego można przyjąć, że orzeczenia wydawane przez asesorów sądowych, którym nie powierzono obowiązków sędziego, należy traktować jak orzeczenia referendarzy sądowych, co oznacza wprost, że w miejsce środków odwoławczych (apelacji, zażalenia) przysługuje na nie skarga. Do wniosku takiego prowadzi przyjęcie, że zażalenie jako środek zaskarżenia przysługuje tylko wówczas, gdy decyzja została podjęta w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości, a te zadania wykonują wyłącznie sędziowie oraz asesorzy sądowi – ale od momentu, w którym następuje powierzenie im obowiązków sędziego. Przy takiej wykładni zakresu zadań wykonywanych przez asesora sądowego, których datą graniczną są zdarzenia określone w art. 106i § 8 PrUSP, można uznać, że do czasu rozpoczęcia wykonywania zadań z zakresu wymiaru sprawiedliwości od decyzji podejmowanych przez asesora sądowego w ramach zadań z zakresu ochrony prawnej, innych niż wymiar sprawiedliwości, właściwy środek zaskarżenia stanowi skarga na orzeczenie referendarza sądowego na podstawie art. 39822 § 1 KPC. Uzasadnione może być również stanowisko, zgodnie z którym orzeczenia wydawane przez asesorów sądowych, którym nie powierzono obowiązków sędziego, należy traktować jak orzeczenia sądu, co oznacza wprost, że przysługującymi od nich środkami odwoławczymi są zażalenia i apelacje lub inne środki przewidziane przez ustawy procesowe (np. sprzeciw od nakazu zapłaty). Żaden z przepisów PrUSP dotyczących asesorów sądowych nie odwołuje się do regulacji dotyczących referendarzy sądowych. Sąd może wydawać orzeczenia zarówno w zakresie wymiaru sprawiedliwości, jak i ochrony prawnej. W składzie sądu może brać udział zarówno sędzia, jak i asesor sądowy. Skoro asesor sądowy nie jest referendarzem, to może orzekać wyłącznie jako członek składu sądu – w sprawach, w których zgodnie z art. 2 § 1a lub zgodnie z art. 2 § 2a PrUSP ma prawo orzekać, a zatem przed uzyskaniem votum – tylko w sprawach z zakresu ochrony prawnej. Sąd zaznaczył, że zgodnie z ustawami procesowymi od orzeczenia sądu przysługują inne środki odwoławcze niż od orzeczenia referendarza sądowego, niezależnie od tego, czy orzeczenie wydał sędzia, czy asesor sądowy. Sąd Najwyższy wskazał, że rodzaj środka zaskarżenia od orzeczenia z zakresu ochrony prawnej nie zależy od przedmiotu rozstrzygnięcia, ale od organu, który to orzeczenie wydał. Jeżeli orzeczenie takie (np. w przedmiocie kosztów procesu) wydał sąd, to zgodnie z art. 394 § 1 KPC przysługuje na nie zażalenie do sądu II instancji, a jeżeli wydał je referendarz sądowy – skarga do sądu, w którym wydano to orzeczenie (art. 39822 § 1 KPC). Sąd Najwyższy uznał, że z wykładni art. 39822 i 39823 KPC nie wynikają jakiekolwiek racje dla poszerzenia podmiotowego (o orzeczenia wydawane przez asesora sądowego przed uzyskaniem votum ) zakresu zaskarżalności orzeczeń skargą na orzeczenie referendarza sądowego. Asesor sądowy przed powierzeniem mu czynności sędziego nie traci swojego statusu i nie staje się „dublerem kompetencyjnym” referendarza sądowego, bo inna jest jego pozycja ustrojowa, a żaden przepis nie wyposaża go w tym okresie w kompetencje referendarza. W związku z tym orzeczenia wydawane przez asesora sądowego w okresie przed uzyskaniem votum ) będące realizacją zadań z zakresu ochrony prawnej nie mogą być traktowane jak orzeczenia referendarza sądowego. Sąd Najwyższy wyjaśnił, że skoro asesor sądowy, także w okresie przed powierzeniem mu pełnienia obowiązków sędziego, nie jest referendarzem i brakuje jakiegokolwiek upoważnienia kompetencyjnego do takiego traktowania zadań wykonywanych przez niego w tym okresie, to może orzekać wyłącznie jako członek składu sądu – w sprawach, w których zgodnie z art. 2 § 1a lub zgodnie z art. 2 § 2a PrUSP ma prawo orzekać, a zatem przed uzyskaniem votum – tylko w sprawach z zakresu ochrony prawnej. Orzeczenia wydane w tych sprawach są zatem postanowieniami sądu, na które przysługuje zażalenie do sądu drugiej instancji (art. 394 § 1 KPC). Za takim stanowiskiem przemawia również wykładnia celowościowa przepisów stanowiących o kompetencjach asesorów sądowych. Niepożądane ustrojowo i proceduralnie byłoby wprowadzenie różnych środków odwoławczych od orzeczeń, które wydaje asesor sądowy jako organ wykonujący zadania z zakresu ochrony prawnej, czy też już jako członek składu orzekającego sądu po uzyskaniu votum. Wpływałoby to bowiem na brak przejrzystości procedur odwoławczych w sprawach, w których orzeka asesor sądowy. - Jest zamęt, i to widoczny. Nie ma repertorium więc zażalenia nie są rejestrowane. Czyli problem jest duży, ale tak jakby go nie było, bo nie będzie go widać w statystykach - mówi nieoficjalnie jeden z sędziów z sądu rejonowego. Sędziowie podnoszą też, że sprawy nie zawsze są proste, jak choćby hipoteka przymusowa na nieruchomości wartej 100 mln złotych. Czytaj: Zażalenia poziome zablokują sądy rejonowe>> Instytucję zażalenia poziomego na niektóre postanowienia sądu wprowadziła najnowsza nowelizacja procedury cywilnej - zażalenie ma rozpatrywać inny skład tego samego sądu. W małych sądach oznacza to, że rozpatrywać będą je także np. karniści. Krytycy rozwiązania wskazują, że na rozpoznanie zażaleń mogą wpływać sympatie i antypatie panujące w danym sądzie i utrwalona w nim linia orzecznicza. Zobacz procedurę w LEX: Wstrzymanie wykonalności postanowienia sądu drugiej instancji zaskarżonego zażaleniem do innego składu tego sądu > Od wyłączenia sędziego, po aresztowanie świadka Instytucja zażalenia poziomego, co do zasady, dotyczy spraw drobniejszych, czyli zażaleń na: odmowę zwolnienia z kosztów sądowych lub cofnięcie takiego zwolnienia oraz odmowę ustanowienia adwokata lub radcy prawnego lub ich odwołanie; rygor natychmiastowej wykonalności; wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia do czasu rozstrzygnięcia skargi o wznowienie postępowania; stwierdzenie prawomocności orzeczenia; skazanie świadka, biegłego, strony, jej pełnomocnika oraz osoby trzeciej na grzywnę, zarządzenie przymusowego sprowadzenia i aresztowania świadka oraz odmowę zwolnienia świadka i biegłego od grzywny i świadka od przymusowego sprowadzenia; odmowę uzasadnienia orzeczenia oraz jego doręczenia; zwrot zaliczki, zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz wynagrodzenie biegłego, mediatora i należności świadka, a także koszty przyznane w nakazie zapłaty, jeżeli nie wniesiono środka zaskarżenia od nakazu. W ten sam sposób rozpatrywane są zażalenia na oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego, jak i zatwierdzenie ugody zawartej przed mediatorem. Inne składy sądu pierwszej instancji mają także rozpatrywać zażalenie na odrzucenie zażalenia i odrzucenie skargi na orzeczenie referendarza sądowego. Czytaj w LEX: Zmiany w postępowaniu odwoławczym w związku z reformą KPC > Ministerstwo: to zagrożenia teoretyczne Resort sprawiedliwości uspakaja, że kwestia zażaleń poziomych jest zagadnieniem dotyczącym wewnętrznej organizacji sądów i jest jak najbardziej możliwa do realizacji. - Oczywiście zawsze istnieje ryzyko, że na rozpatrzenie zażalenia będą wpływać sympatie czy antypatie sędziowskie. Ale skład orzekający ma być trzyosobowy, co z kolei powinno tego rodzaju zagrożenia ograniczać, a nawet wykluczać - mówi w rozmowie z Paweł Mroczkowski, dyrektor Departamentu Legislacyjnego Prawa Cywilnego w Ministerstwie Sprawiedliwości. Dodaje, że zażalenia poziome dotyczą spraw o małym kalibrze, takich jak rygor natychmiastowej wykonalności, stwierdzenie prawomocności postanowienia, skazania na grzywnę, która obecnie nie może przekraczać trzech tysięcy złotych, czy zatwierdzenie ugody zawartej przed mediatorem. Dyrektor ocenia, że są to kwestie proste, wpadkowe, które nie rodzą większych problemów, nawet jeśli zostaną rozstrzygnięte wadliwie. Czytaj: Mroczkowski: Sędziowie poradzą sobie ze zmianami w procedurze cywilnej>> Tadeusz Zembrzuski Sprawdź POLECAMY Resort nie ma też wątpliwości, że sędziowie są na rozpoznawanie zażaleń poziomych przygotowani. - Przecież to właśnie ci sędziowie wydają na co dzień postanowienia takie jak to, na które wniesiono zażalenie. Powtórne rozstrzygnięcie w trybie zażaleniowym, co do tego samego przedmiotu, nie powinno więc stanowić problemu - wskazuje dyrektor Mroczkowski. Czytaj w LEX: Nowe obowiązki referendarzy sądowych w związku z reformą KPC > Nie uwzględniono sytuacji małych sądów Inaczej do sprawy podchodzą sędziowie. W ich ocenie problem jest, i to duży. Wskazują, że rozporządzenie dotyczące sposobu rejestracji tych zażaleń - czyli repertorium dla zażaleń poziomych, ma być gotowe po Nowym Roku. Czyli - jak wyjaśniają - sprawy te nie są obecnie rejestrowane. - Nie uwzględniono też sytuacji małych sądów. Kto ma rozpatrywać zażalenia cywilne, skoro nie będzie wystarczającej liczby sędziów cywilnych. Karniści? To proszę mi znaleźć karnistę, który z czystym sumieniem, odpowiedzialnością, podpisze zabezpieczenie w postaci hipoteki przymusowej na nieruchomości wartej 100 mln złotych, w związku z inwestycją na dużym osiedlu mieszkaniowym – mówi sędzia Grzegorz Karaś z Sądu Okręgowego we Wrocławiu. Czytaj w LEX: Nowości w zakresie postępowania cywilnego - nagranie ze szkolenia > I dodaje, że może się również zdarzyć, że żaden z sędziów cywilnych w małym sądzie nie będzie mógł być dobrany do składu rozpoznającego zażalenia. - Co wtedy, skład zostanie utworzony z sędziów karnistów? - pyta sędzia Karaś. I dodaje, że z całym szacunkiem dla kolegów karnistów, ale nie specjalizują się oni w sprawach cywilnych - podobnie jak cywiliści nie specjalizują się w sprawach karnych. Do tego dochodzi problem z podziałem czynności oraz Systemem Losowego Przydziału Spraw. Czytaj: Zreformowana procedura cywilna już do poprawki - w MS trwają prace>> Dyrektor Mroczkowski odpowiada jednak, że sam orzekał w sądzie, który liczy siedmioro orzeczników i powszechną praktyką jest zastępowanie jednego sędziego przez drugiego. - Bez względu na specjalność, nie spodziewam się, by były z tym większe problemy - przekonuje. Czytaj w LEX: Zmiany w uzasadnianiu orzeczeń po nowelizacji KPC > Ratunkiem sąd drugiej instancji, ale... Zgodnie z art. 394(1a) par. 3 nowelizacji, jeżeli sąd pierwszej instancji nie może utworzyć odpowiedniego składu, zażalenie rozpatruje sąd drugiej instancji. Prawnicy początkowo liczyli, że może to być ratunek w sytuacji, gdy cywilistów w sądzie będzie za mało. – Pojawiają się głosy, że przez sąd pierwszej instancji należałoby rozumieć w tym kontekście wyspecjalizowane wydziały, np. rodzinny czy pracy. Jeżeli - jak należy się spodziewać – taka wykładnia nie zostanie zaakceptowana, postuluje się nowelizację - mówił portalowi radca prawny Marcin Dziurda, były prezes Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa. Ministerstwo wskazuje jednoznacznie - chodzi o sąd, a nie o wydział. - Materia tych zażaleń jest na tyle łatwa i uniwersalna, że sędziowie o innych specjalnościach też będą w stanie o niej rozstrzygnąć. Jeżeli się jednak okaże, że sprawa tych pozostałych sędziów przerasta, to prezes może uznać, że składu do rozpoznania sprawy nie da się utworzyć i przekazać zażalenie do rozpoznania sądowi wyższego szczebla - dodaje sędzia Mroczkowski. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Linki w tekście artykułu mogą odsyłać bezpośrednio do odpowiednich dokumentów w programie LEX. Aby móc przeglądać te dokumenty, konieczne jest zalogowanie się do programu. Dostęp do treści dokumentów w programie LEX jest zależny od posiadanych licencji. Sygn. akt II Cz 11/16 P O S T A N O W I E N I E Dnia 9 grudnia 2016 rokuSąd Okręgowy w Białymstoku II Wydział Cywilny Odwoławczyw składzie następującym: Przewodniczący: SSO J (ref.) Sędziowie: SSO B SSO Bpo rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2016 roku w Białymstokuna posiedzeniu niejawnymsprawy egzekucyjnej z wniosku wierzycieli Edyty, ABC R Sp. z w Bydgoszczy, Skarbu Państwa - Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Białymstoku, Prokura Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w Warszawie, Andrzeja C, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Mońkach, Intrum Iustitia Debt Fund 1 Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Funduszu Sekurytyzacyjnego, Komornika Sądowego J przy Sądzie Rejonowym w Białymstoku, Edwarda B, HTE B Sp. z , Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Białymstoku i Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Białymstoku Zastępcę Asesora Magdę M-Tz udziałem dłużnika Elżbiety S o świadczenie pieniężnena skutek zażalenia dłużnika od postanowienia Sądu Rejonowego w Białymstokuz dnia 19 sierpnia 2016 r. sygn. akt II Co 24/14 p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2016 roku Sąd Rejonowy w Białymstoku udzielił przybicia własności nieruchomości oznaczonej numerem 329/4 o powierzchni 1,7647 ha zabudowanej dwukondygnacyjnym budynkiem głównym z częściowym podpiwniczeniem o charakterze usługowym i konstrukcji murowanej w zabudowie wolnostojącej o łącznej powierzchni użytkowej m2, budynkiem gospodarczym w stanie surowym o powierzchni 120 m2 i budynkiem gospodarczym o powierzchni 44 m2, położonej w miejscowości Szpakowo 4, gmina Jaświły, powiat moniecki, województwo podlaskie, dla której w Sądzie Rejonowym w Białymstoku prowadzona jest księga wieczysta BI1B//00126189/5, na rzecz wierzyciela egzekwującego w sprawie sygn. akt JO Km /12 Andrzeja C, przejmującego wyżej wymienioną nieruchomość na własność w trybie art. 984 § 1 za cenę dwóch trzecich części sumy oszacowania, tj. kwotę zł, na podstawie wniosku o przejęcie nieruchomości na własność z dnia 29 lipca 2015 roku. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła dłużniczka Elżbieta S zaskarżając orzeczenie w całości. Skarżąca zarzuciła rozstrzygnięciu:1) nieprawidłowe i niewyczerpujące ustalenie kręgu uczestników przedmiotowego postępowania; 2) nie doręczenie wszystkim uczestnikom postępowania odpisów wniosku Andrzeja C o przejęcie nieruchomości na własność z dnia 29 lipca 2015 roku;3) naruszenie praw skarżącej poprzez brak możliwości zaspokojenia wierzycieli;4) naruszenie praw pozostałych wierzycieli skarżącej poprzez uniemożliwienie ich zaspokojenia;5) rażące naruszenia przepisów ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 roku o kształtowaniu ustroju rolnego, mianowicie art. 2a poprzez przeniesienie własności nieruchomości w drodze czynności sądowej na osobę niespełniającej wymagań w ustawie tej podstawie skarżąca domagała się:1) uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpatrzenia;2) w przypadku stwierdzenia nieważności postępowania o uchylenie wszystkich czynności dotkniętych nieważnością;3) zawieszenie dalszych czynności egzekucyjnych wierzycieli egzekwujących do czasu rozstrzygnięcia przedmiotowego zażalenia4) zasądzenie od wierzycieli egzekwujących na rzecz skarżącej kosztów postępowania zażaleniowego. W odpowiedzi na zażalenie Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Białymstoku Zastępca Asesor M M-T wniosła o jego oddalenie w Okręgowy zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu I instancji, iż w okolicznościach niniejszej sprawy zostały spełnione przesłanki art. 984 § 1 uzasadniające przejęcie przedmiotowej nieruchomości na rzecz wierzyciela egzekwującego i hipotecznego w sprawie JO Km 7257/12 Andrzeja C, a w dalszej kolejności uprawniające do udzielenia przybicia na jego rzecz zgodnie z art. 989 do art. 984 § 1 jeżeli również na drugiej licytacji nikt nie przystąpi do przetargu, przejęcie nieruchomości na własność może nastąpić w cenie nie niższej od dwóch trzecich części sumy oszacowania, przy czym prawo przejęcia przysługuje wierzycielowi egzekwującemu i hipotecznemu oraz współwłaścicielowi. Z kolei art. 989 stanowi, iż w sytuacji, gdy przejęcie nieruchomości na własność ma nastąpić po niedojściu do skutku drugiej licytacji, sąd udzieli przybicia na rzecz przejmującego nieruchomość po wysłuchaniu wnioskodawcy oraz uczestników, jeżeli stawią się na posiedzenie. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należy wskazać, iż nikt nie przystąpił do drugiej licytacji działki zabudowanej oznaczonej numerem 329/4 i chociaż dwie osoby wpłaciły rękojmię, to jedna z nich nie stawiła się na licytację, a druga oświadczyła, iż odstępuje od licytacji. Z kolei Andrzej C jako wierzyciel egzekwujący i hipoteczny był osobą uprawnioną do złożenia wniosku o przejęcie nieruchomości na własność i stosowny wniosek złożył w terminie dołączając do niego potwierdzenie wpłaty rękojmi. W tym stanie rzeczy Sąd Rejonowy udzielił przybicia na rzecz przejmującego nieruchomość po uprzednim wysłuchaniu wnioskodawcy oraz uczestników, które miało miejsce w dniu 20 listopada 2015 roku. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych przez skarżącą w zażaleniu należy stwierdzić, iż są one nieuzasadnione. Co do zarzucanego niedoręczenia przez Sąd uczestnikom postępowania egzekucyjnego wniosku Andrzeja C o przejęcie nieruchomości na własność z dnia 29 lipca 2015 roku, to brak jest w tym zakresie ustawowego obowiązku. Z art. 984§ 2 wynika, że wniosek o przejęcie nieruchomości wierzyciel powinien złożyć sądowi w ciągu tygodnia po licytacji, składając jednocześnie rękojmię, chyba że ustawa go od niej zwalnia. Z kolei zgodnie z § 3 powołanego przepisu jeżeli kilku wierzycieli składa wniosek o przejęcie, pierwszeństwo przysługuje temu, kto zaofiarował cenę wyższą, a przy równych cenach - temu, czyja należność jest Okręgowy stwierdza ponadto, iż wydanie zaskarżonego postępowania nie narusza praw skarżącej ani praw wierzycieli poprzez brak możliwości zaspokojenia wierzycieli w procesie restrukturyzacyjnym. Trzeba zaznaczyć, iż Sąd Rejonowy w Białymstoku w sprawie VIII GR 13/16 mocą postanowienia z dnia 12 października 2016 roku otworzył przyspieszone postępowanie układowe dłużnika Elżbiety S prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Elżbieta S Dom opieki nad osobami starszymi Z, Catering S (k. 254). Następnie na mocy postanowienia z dnia 2 listopada 2016 roku w sprawie VIII GRp 5/16 Sędzia Komisarz Sądu Rejonowego w Białymstoku na podstawie art. 260 ust. 2 ustawy z dnia 15 maja 2015 roku prawo restrukturyzacyjne ( z 2015 rpoku, poz. 978 ze zm.) zawiesił na okres trzech miesięcy postępowania egzekucyjne prowadzone wobec dłużnika Elżbiety S m. in. przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Białymstoku Zastępcę Asesor w sprawie Km 7257/12. W tym stanie rzeczy postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie jest zawieszone na okres trzech miesięcy, co oznacza, iż nie mogą być podejmowane kolejne czynności egzekucyjne. Wymaga natomiast podkreślenia, że zawieszenie postępowania nie wpływa na już dokonane czynności, chyba że sąd uzna za celowe ich uchylenie, przy czym nie dotyczy to jednak zajęcia. Zgodnie z art. 821 § 2 jeżeli dłużnik zabezpieczy spełnienie swego obowiązku, sąd może uchylić dokonane czynności egzekucyjne, z wyjątkiem zajęcia. W ocenie Sądu Okręgowego bezzasadny pozostaje też zarzut Elżbiety S co do naruszenia zaskarżonym postanowieniem przepisu art. 2a ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 roku o kształtowaniu ustroju rolnego ( 2012, poz. 803 ze zm.), poprzez udzielenie przybicia własności przedmiotowej nieruchomości na rzecz osoby, która nie spełnia wymagań określonych w powołanej ustawie. Należy stwierdzić, iż skarżona czynność pozostaje poza dyspozycją powyższego przepisu. Udzielenie przybicia nie powoduje bowiem przeniesienia prawa własności nieruchomości. Skutek ten następuje dopiero w wyniku uprawomocnienia się postanowienia o przysądzeniu własności nieruchomości, które zgodnie z art. 999 § 1 przenosi własność na nabywcę i jest tytułem do ujawnienia na rzecz nabywcy prawa własności w katastrze nieruchomości oraz przez wpis w księdze wieczystej lub przez złożenie dokumentu do zbioru dokumentów. Prawomocne postanowienie o przysądzeniu własności jest przy tym tytułem wykonawczym do wprowadzenia nabywcy w posiadanie nieruchomości i opróżnienia znajdujących się na tej nieruchomości pomieszczeń bez potrzeby nadania mu klauzuli należy też zaznaczyć, że bez znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia pozostaje stanowisko skarżącej, w którym kwestionuje ona wysokość ceny, za którą nastąpiło przejęcie nieruchomości. Należy zaznaczyć, iż zaoferowana przez wierzyciela egzekwującego Andrzeja C cena spełnia wymogi art. 984 § 1 równa jest bowiem kwocie dwóch trzecich części sumy oszacowania. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na mocy art. 385 w zw. z art. 397 § 2 i art. 13 § 2 oddalił zażalenie jako bezzasadne. zażalenie na postanowienie w sprawie egzekucyjnej prawnik Białystok cennik porad prawnych w sprawach egzekucyjnych pomoc prawna adwokat Białystok cena usługi pomoc w prowadzeniu spraw egzekucyjnych kancelaria adwokacka w Białymstoku

zażalenie od postanowienia sądu rejonowego